Prandvera – Ndre Mjeda

 Prandvera

Jeni lodhe, dallendysha t`shkreta,
   Je molis i ziu bylbyl;
   Ah!pushoni n`streh`ku u gjeta,
   Pusho n`kopshte te njaj zymyl.

   Mbi krahe t`uej prej dhenash tjera
   Ju prendveren na pruet këtej;
   Shlodhn` ju pra, dallendysha t`mjera,
   Rri, bylbyl, n`lulzim qe kthej.

   Se qe`j prrue prei malit ulet
   E t`tanë fushes ushqim i nep;
   E nën bore po shperthejn` lulet
   Porsi femie qe zblohen n`djep.

   Fllad i let me vape dashtnijet
   Puthi pemen gemb për gemb;
   U zgjue pema, e qe prej shijet
   Buloj mbarë nëpër kopshte t`em.

   Ndej`bri votres nieri myket:
   Vrapo bulk, ku puna t`thrret;
   Tui vrue fushën kau berlyket,
   Lyp`m`u vue për lavre t`vet.

Advertisements

Në aeroport – Vorea Ujko

Në aeroport

Gusht i vonuar. E unë
i kredhur në zhegun 
e aeroportit të Tiranës
shijoja një ditë fëmijnije
duke kërkuar fillin e bjerrë.
Nga pista e fluturimit
një zë më thirri:
Mirë se vjen vëlla Vore!
Prej kah vinte ai zë?
Ishte vallë zëri i babës
apo zëri i vëllait?
Të dallova e m’u duke
një shtegtar udhëtimesh të gjata
nën qiej të shndritshëm.
Dëgjova përshëndetjen e ngrohtë 
dhe pashë fytyrën e butë
ku lexova sihariqe të sigurt.
Nga sa mot ne u kishim ndarë?
Oh, rrahje zemre!
Askurrë s’kam qenë ashtu i lehtë
në hovin tim të pastër.
E më rrethuan krahë.
brenda një rrethi vllazërie.
Pastaj vrapuam drejt Tiranës
dhe e ndjeva veten një zog
me cicërima dielli në gjoks.
Gra të gëzueshme nëpër fusha
i buzëqeshnin birit që kthehej.

Natyrë – Vorea Ujko

Natyrë

Tek vrapoja me nëntëdhjetë
u ndesha me një bagëti.
Ndala sa të kalonte
e nga xhami i makinës
unë vështroja fushën e blertë
dhe malet me borë përpjetë.
Më arriti në flegrën e hundës
aroma e deleve
e më kapi një lakmi
jete të thjeshtë.
Nëse do të kisha qenë më i guximshëm,
do ta kisha lënë makinën
për të ndjekur delet
bashkë me barinjtë.
Çfarë këngësh,
midis malit dhe fushës.
Këndova brenda makinës
gjatë tërë udhëtimit.

Burimi – Vorea Ujko

Burimi

Duke ndjekur gjurmët e stërgjyshëve
kam ecur pesëqind vjet
me këngë arbëreshe në buzë
e sot ua gjej burimin
dhe i lisave, i erërave
i fshatarëve, i punëtorëve
un jam vëlla.
E shenjtë kjo tokë,
i shenjtë ky qiell
e nga të gjithë unë ndihem i mbrojtur
dhe juve jua fal këngën time.

Gjuha Ime – Vorea Ujko

Gjuha Ime

Në avion kumbojnë gjuhë të huaja

e megjithëse disa i kuptoja

mua më erdhi si inat

se gjuhën time s’ e dëgjoja.

E tek pija duhan i menduar

papandehur larg meje

po kumboi gjuha ime.

Një rrymë me tension të lartë

insudoi me dritë

malet e mia, troje, qytete,

fshatra, rrugë, sheshe,

ku unë lexova emra

krahë që zgjateshin,

fytyra që buzëqeshnin.

Tungjatjeta, udhambarë!

e dashurova arabin dhe ebreun,

vietnamezin e japonezin

megjithëse gjuhën time s’ e kuptonin.

E putha plakën para meje

që mendoi se kisha

një damar marrëzie.

Kjo gjuhë ka aq bukuri

sa ngjyrat e ylberit,

e nuk provoj hidhërim

në qoftë se nuk shitet në pazaret ndërkombëtare.

Urtësia e saj e lashtë

është një distilim

barërash të rrallë

i tharmëtuar me durim.

Prandaj kushton shumë.

Edhe fjalët kanë një çmim të lartë

e fjala më e çmueshme është heshtim.

Vorea Ujko – Jetëshkrimi

 Vorea Ujko është pseudonimi i Domeniko Belicit, lindur më 1918 në Frasnitë të Kalabrisë, prift dhe poet i mirënjohur arbëresh, një nga lirikët më të shquar të poezisë arbëreshe të ditëve tona. Vdiq më 1989.

vorea ujko

Vorea Ujko

 Ka studiuar për letërsi dhe ka punuar si mësues i letërsisë. Poezia e Ujkos shquhet për përmallimin dhe krenarinë që ndien poeti për Shqipërinë. Krijimtaria e tij është e ngjyejtur me shpirtin e veprimtarisë të Jeronim de Radës. Ka botuar vëllimet poetike “Zgjimet e gjakut” ( 1971), “Kosovë” (1973), “Mote Moderne” (1976), “Ankth” (1978) dhe “Stinët e mia” (1980). Vjersha dhe vëllime të zgjedhura të tij janë botuar në Shqipëri e në Kosovë.

Vaji i Bylbylit – Ndre Mjeda

Vaji i Bylbylit

Po shkrihet bora, 
Dimni po shkon; 
Bylbyl i vorfën, 
Pse po gjimon?


Pushoi murlani 
Me duhi t’vet; 
Bylbyl i vorfën, 
Çou mos rri shkret.


Gjith; fushët e malet 
Blerim e mbëloj; 
Livadhi e pema 
Gjithkah lulzoj.


Ndër pyje e orgaja, 
N’ma t’mirin vend, 
Me rreze dielli 
Po e gëzon gjith’kend.


E tuj gjimue 
Shikon rreth e rreth 
Nji prrue qi veret 
Rrjedh nëpër gjeth.


A çil kafazi, 
Bylbyl, flutro; 
Ndër pyje e orgaja, 
Bylbyl, shpejto.


Kerkush ma hovin 
Atje s’ta pret, 
Me zeher haejen 
Kerkush s’ta qet.


Kafaz ke qiellin, 
Epshin pengim, 
E gjith ku t’rreshket 
Shkon fluturim.


Nëpër lamije 
Ke me gjet mel, 
Për gjith’prendverën 
Njajo buk t’del.


E kur t’zitë e di 
ndër prroje pi, 
Te njato prroje 
Qi ti vetë di.


Tash pa frigë çerdhen 
E ban ndoj lis; 
Nuk je si’i nieri 
Qi nuk ka fis


E kur t’vin zhegu, 
Kur dielli shkon, 
Ti ke me këndue 
Si ke zakon.


Rreth e rreth gjindja 
Me t’ndie rri; 
Prej asi vendit 
Dahen me zi.


A çilë kafazi, 
Bylbyl, flutro; 
Ndër pyje e ograja, 
Bylbyl, shpejto.


Ndër tranfofille, 
Ndër zamakë nga; 
Ku qeshet kopshti, 
Idhnim mos mba.


Po shkrihet bora, 
Dimni po shkon; 
Biylbyl i vorfën , 
Pse po gjimon?